beer's story blog

แปลจาก บทความในเฟซบุ๊ค ของโหวเหวินหย่ง

ผมเคยปีนภูขาอี้ว์ซัน (Jade Mount) ครั้งหนึ่ง ครั้งนั้นสภาพอากาศแย่มาก นอกจากลมแรงฝนตก อุณหภูมิยอดเขายังต่ำกว่าศูนย์องศา

พวกเราฟันฝ่าอันตรายต่างๆ จนกระทั่งพิชิตยอดเขาสำเร็จ

บ่ายวันนั้น เมื่อทั้งคณะเดินลงจากเขามาถึงจุดเริ่มต้น ทาทาคะ (Tataka Saddle) คณะทั้งคณะก็หยุดพักกันอย่างหมดสภาพ ขยับตัวไม่ไหว

(แม้จะบอกว่าขยับตัวไม่ไหว แต่ที่จริงก็คงกำลังดื่มด่ำกับความภาคภูมิใจเสมือนหนึ่งทำภารกิจสำเร็จลุล่วงกระมัง)

ขณะที่ผมกำลังตรวจดูสองเท้าที่บวมเป่ง กับบาดแผลบริเวณมือ เพื่อนคนที่นั่งอยู่หน้าผมก็ถอนหายใจขึ้น พูดว่า

"จะว่าไปนะ การปีนเขาสำเร็จครั้งนี้ ต้องขอบคุณความไม่รู้จริงๆ"

ผมยิ้มออกมา

เขาเกรงว่าผมจะไม่เข้าใจความหมาย จึงพูดเสริมอีกว่า "ถ้ารู้แต่แรกว่ามันเสี่ยงขนาดนี้ ใครจะไปกล้ามา"

ผมย่อมเข้าใจว่าเขาอยากพูดอะไร

หรือว่าไม่จริง

ความที่ไม่รู้

ผลงานที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรจำนวนมากในชีวิต เมื่อตอนเริ่มต้นต้องขอบคุณมันอย่างมากจริงๆ

轉載自侯文詠的 facebook 無知

我曾經登過一次玉山。那次天氣很糟，不但風雨交加，山頂溫度還低於零度。

我們經歷了種種驚險，總算登頂成功。