beer's story blog

อ่านรีวิวหนังสือเล่มนี้ โดย Clear Ice ได้ที่นี่

การบ้านปิดเทอม

เช้าวันนี้ยังไม่ทันตื่น ยายตัวแสบก็วิ่งมาเขย่าเตียงของผม
“เฮีย ตื่น ๆ รีบตื่นมาฉีกปฏิทินให้หนูหน่อย”
“ฉีกปฏิทิน” ผมขยี้ตา “กี่ปีกี่ชาติแล้วไม่เคยฉีกปฏิทิน แล้วจะมาฉีกอะไรแต่เช้างี้”
“ก็เพราะไม่ได้ฉีกนานแล้วน่ะสิ ถึงเรียกให้เฮียมาฉีกไง”
“ทำไมไม่ฉีกเองเล่า”
“ก็หนูฉีกไม่ถึงนี่นา ถึงต้องเรียกเฮียช่วยไง”
“โอ๊ย น่าเบื่อ ทำไมเธอถึงตัวเตี้ยนักนะ”
“เขาไม่ได้ตั้งใจซักหน่อย” เธอตีสีหน้าหดหู่

ผมสลึมสลือป่ายปีนลงมาจากที่นอน เดินไปที่ปฏิทิน เกาหัว
“ทำไมเพิ่งจะ 22 สิงหาหว่า” ผมถาม
“วันนี้ไม่ใช่วันพุธด้วย วันนี้เป็นวันศุกร์”
“24 สิงหา” ว่าแล้วผมก็ฉีกปฏิทินไปสองหน้า “เอาละ ทีนี้ก็เป็นวันศุกร์แล้ว”
“แต่เอ๊ะ วันเกิดม๊าเป็นวันที่ 26 สิงหา ผ่านไปแล้วนี่นา” น้องสาวผมประท้วง
“นั่นสิ เฮียก็ว่ามันแปลก ๆ” ผมคิดดูอีกที “หมวยว่าวันเกิดม๊าเป็นวันอะไรนะ”
“วันอาทิตย์ที่แล้ว หนูจำได้”
“วันอาทิตย์ที่แล้ว” และแล้วเราสองคนก็จมดิ่งสู่ห้วงแห่งกาลเวลาและตัวเลข “ถ้างั้น วันนี้ก็ต้อง 31 สิงหา”
“31 สิงหา ?!?!” เราทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว ตะโกนออกมาอย่างแทบจะนัดกัน

“พรุ่งนี้เปิดเทอม!”

โอ้พระเจ้า พรุ่งนี้เป็นวันเปิดเทอมหรือ นั่นเป็นเรื่องที่น่ากลัวที่สุดแล้ว แค่คิดถึงการบ้านปิดเทอมกองพะเนินเทินทึกนั่นผมก็หัวโตแล้ว เริ่มจากการคัดลายมือเป็นตั้ง คัดพู่กันจีนอีกเล่มหนึ่ง วาดรูปสามรูป ที่น่ากลัวสุด ๆ ก็คือต้องเขียนบันทึกประจำวัน วันละหน้า ผมนับดู รวมทั้งสิ้นห้าสิบกว่าหน้า ม๊าจ๋า...
“เฮีย เราต้องเริ่มทำการบ้านกันแล้วใช่ไหม” เจ้าตัวยุ่งถามผม
“งี่เง่า ไม่ทำตอนนี้ พรุ่งนี้จะเอาไปให้คุณครูช่วยทำให้ที่โรงเรียนหรือไง”
“เฮีย หนูทำไม่หมดนี่นา” เธอเริ่มหน้างอ น้ำตาชักจะปริ่ม ๆ
“เฮียก็ไม่รู้จะทำไง ของเฮียเองก็ทำไม่หมดเหมือนกัน”
พอได้ยินว่าของผมก็ทำไม่หมด เจ้าตัวยุ่งดูเหมือนจะดีใจขึ้นมาหน่อย พูดว่า
“เฮีย เฮียลองหาทางดูหน่อยสิ”
ผมคิดสักพัก ก็พูดกับน้องว่า
“เอางี้ หมวยช่วยเฮียจดบันทึกประจำวัน เดี๋ยวเฮียช่วยทำการบ้านให้”
“ลายมือหนูไม่เหมือนเฮียสักหน่อย ให้หนูช่วยจดให้ได้ไงล่ะ”
“ไม่ได้ให้จดลงสมุดสักหน่อย แค่ช่วยเฮียคิดว่าช่วงปิดเทอม พวกเราวันไหนทำอะไร วันไหนเกิดอะไรขึ้น แค่นี้ก็พอแล้ว”
“แล้วการบ้านของหนูล่ะ”
“การบ้านเธอก็แค่บวกลบคูณหาร ง่ายจะตายไป เดี๋ยวพอเราทำเสร็จเฮียช่วยทำแป๊บเดียวก็เสร็จ”
เมื่อตัดสินใจกันแล้ว เจรจาตกลงกันเป็นที่เรียบร้อย ต่างก็พออกพอใจทั้งสองฝ่ายแล้ว ดูเวลาเพิ่งจะสิบโมงเช้า ถ้าเริ่มทำกันจริง ๆ การบ้านปิดเทอม ยังพอมีลุ้น ว่าแล้วผมก็เริ่มค้นห้อง ค้นลิ้นชัก ค้นตู้ จนเจอสมุดการบ้านที่หายหัวไปนานมาก แล้วก็เริ่มคัดลายมือ

เกียจ เกียจ เกียจ เกียจ เกียจ เกียจ เกียจ...

คำหนึ่งต้องคัดหนึ่งแถว แถวหนึ่งมีสิบสี่ตัว รวมทั้งสิ้นต้องคัดสองร้อยกว่าตัว ผมไม่เข้าใจจริง ๆว่า ตัวหนังสือที่เราเขียนเป็นอยู่แล้ว ทำไมต้องเอามาเขียนซ้ำ ๆ ถึงสิบสี่ครั้งด้วย
ส่วนน้องสาวก็เอากระดาษแผ่นใหญ่ ๆ มาสองแผ่น กางออกแล้วตีตาราง เขียนเป็นวันที่ของเดือนกรกฎาและสิงหา แล้วก็เริ่มคิด ว่าปิดเทอมนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง
“เฮีย มีบางวันหนูจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรบ้าง ทำไงอ่ะ”
“งั้นก็แต่ง ๆ เอาให้เฮียละกัน”

คร้าน คร้าน คร้าน คร้าน คร้าน คร้าน คร้าน...

เขียนพลาง เจ้าตัวเล็กก็เริ่มร้องเพลง
“ฮิ ๆ วันจันทร์ ลิงไปแปรงฟัน วันอังคาร ลิงไปล้างจาน วันพุธ ลิงไปสวมชุด วันพฤหัสฯ ลิงเข้าบริษัท วันศุกร์ ลิงเที่ยวสวนสนุก…”
“วันเสาร์ ลิงไปจีบสาว วันอาทิตย์ ลิงกังแผลงฤทธิ์... เอิ๊ก ๆ ๆ” ผมแต่งมั่ว ๆ อย่างสนุกสนาน
“หนูไม่ชอบพี่สาวลูกของอา” น้องสาวให้ความเห็น
“เฮียก็ไม่ชอบ”
“หนูเขียนว่าเขาเดินชนเสาไฟฟ้า ถูกหามส่งโรงพยาบาล ได้ไหม”
“ไหน ๆ คุณครูก็ไม่รู้จักเขา เขียน ๆ ไปเหอะ” ผมเห็นด้วย

พอมีคู่กรณีปุ๊บ ความเร็วในการแต่งบันทึกประจำวันก็เพิ่มขึ้นทันที ประมาณหลังอาหารเที่ยงไม่นาน บันทึกประจำวันของพวกเราก็แต่งเสร็จเรียบร้อย นอกจากนี้ยังมีตัวโกงอีกหลายคน หาวันเบียดไม่ลงด้วยซ้ำ

ในที่สุดบันทึกปะจำวันช่วงปิดเทอมของผม นอกจากวันเกิดม๊า ไปเที่ยวสวนสนุก ซึ่งนับเป็นวันสำคัญเพียงไม่กี่วัน นอกนั้นดูเหมือนเป็นบันทึกเรื่องภัยรายวันอย่างไรอย่างนั้นแหละ คนที่พวกเราเกลียดขี้หน้าทั้งหลาย บางคนเดินอยู่ดี ๆ ก็ถูกลูกหมากัด หรือไม่ก็เดินเหยียบขี้หมา ผมชักเป็นห่วงว่า คุณครูจะสงสัยไหมว่า ทำไมผู้คนที่ผมรู้จักทั้งหลาย ถึงได้ดวงซวยกันนัก

ต่อมาก็คืองานจดลงสมุด ผมรับผิดชอบนำเอาเนื้อหาหลักที่น้องสาวแต่งเอาไว้ เขียนลงในสมุดบันทึก พร้อมกับใส่คำวิจารณ์ส่วนตัวลงไปด้วยตามสมควร เช่น

“ลูกสุนัขที่วิ่งมากัดเธอนั้น มากขึ้น ๆ แม้แต่ลูกสุนัขยังรังเกียจอู๋เหม่ยลี่ถึงขนาดนี้ ผมว่าต้องเป็นเพราะปกติเธอขี้ฟ้องแน่ ๆ”
ทีนี้ก็ถึงตาเจ้าตัวเล็กทำการบ้านเลข เขียนพลางถามพลางว่า
“หกคูณเก้าเท่ากับเท่าไหร่”
“ห้าสิบสี่” ผมจดบันทึกประจำวันไปพลาง ตอบคำถามเธอไปพลางด้วยความรวดเร็ว

จนกระทั่งกลางคืน เราทั้งคู่ต่างก็หมดเรี่ยวหมดแรง เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าไปหมดทั้งตัว แต่ฝันร้ายเรื่องการบ้านปิดเทอมยังไม่จบแค่นั้น การบ้านของน้องสาวผมเกือบเสร็จแล้ว ส่วนผมยังเหลือคัดพู่กันจีนกับวาดรูป
เจ้าตัวเล็กไปค้นเอาสีน้ำออกมาจากลิ้นชัก ปรากฏว่าแห้งหมดแล้ว
“ทำไงดีอ่ะเฮีย ไปซื้อกล่องใหม่เอาไหม” เธอถาม
“ผมหยิบหมึก พู่กันจีน สมุดคัดพู่กันจีนออกมา แล้วก็ใช้ความคิดต่ออีก
“เอางี้ ใช้พู่กันจีนวาดสีน้ำ”
“เอาพู่กันจีนวาดสีน้ำ” ยายตัวแสบทำหน้าแบบไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด
ผมเอาดินสอวาดวงกลมเล็ก ๆ บางส่วนลงบนกระดาษวาดเขียน
“หมวยใช้พู่กันจีน จุ่มหมึกดำแล้วระบายนอกวงกลมนี้ให้หมดเลยนะ” ผมบอกเธอ
“นี่มันรูปอะไรอ่ะเฮีย”
“ดูดาวไง” ผมตอบ
“งั้นทำไมไม่วาดคนดูด้วยล่ะ”
“เพราะมันมืดมาก เลยมองไม่เห็นคนดู”
เวลาค่ำลง ๆ ทุกที พวกเราต้องรีบเร่งมือกันแล้ว

ถัง กู้ จว่อ เจ เซิง ลู่, เน่ย ก่ง เฟิ่ง ซัน เจี้ยว...


ผมคิดถึงนักประพันธ์ท่านหนึ่งผู้มีลายมือสวยเป็นตำนาน เขาใช้น้ำทั้งโอ่งมาฝนหมึก เขียนจนกระทั่งน้ำหมดโอ่ง ร้ายกาจจริง ๆ ผมเองตลอดทั้งเทอมก็เพิ่งจะคัดได้ไม่กี่ตัวนี่เอง ถ้าจะให้เขียนน้ำหมึกหมดโอ่ง ผมมีหวังเป็นบ้าแน่นอน แน่นอนแน่ ๆ

“เฮีย” เจ้าตัวเล็กมีปัญหาอีกแล้ว “พู่กันของเฮียมันใหญ่ไป หนูระบายโดนดาวของเฮียด้วยอ่ะ ทำไงดี”
“ไม่เป็นไรหรอก หายไปสองสามดวงไม่เสียหาย”
“แต่... เฮีย นี่เหลือแค่ดวงสองดวงเองนะ”
ผมชะโงกหน้าไปดู สวรรค์ มืดสนิททั้งแผ่น ดวงสองดวงที่เหลือนั่นก็แทบจะเปล่งแสงอะไรไม่ออกแล้ว ผมหยิบพู่กัน จัดการแต้มเต็มซะเลย
“โหย๋ ทีนี้เลยไม่เหลือสักดวง” น้องผมแลบลิ้น
“เรียกรูปนี้ว่า คืนไร้ดาว ละกัน”
ค่ำคืนชักจะดึกขึ้น เราทั้งคู่ต่างก็หาวแล้วหาวอีก ทีนี้ไม่เหลือแม้แต่แรงข้าวต้ม
ผมจัดการกับการบ้านคัดพู่กันจีนเรียบร้อย ยังเหลือรูปภาพอีกสองรูป ของน้องรูปหนึ่ง ของผมรูปหนึ่ง
ยายตัวแสบกลอกตาไปมาสักพักก็พูดว่า
“เฮีย หนูรู้นะว่ารูปนี้เฮียจะวาด คืนที่ไฟดับ ใช่ม๊า”
และแล้วเราสองคนก็ระบายเอา ๆ ป้ายเอา ๆ ตาก็ปวด แขนก็เมื่อย ง่วงก็ง่วง หน้าทั้งหน้าโดนหมึกจนดำปี๋ไปตาม ๆ กัน ในที่สุดผมก็เริ่มสำนึก ผมบอกน้องสาวว่า
“พวกเราไม่ควรเอาแต่เล่น ตลอดปิดเทอมก็เอาแต่เล่นลูกเดียว ไม่รู้จักทำการบ้านซะบ้าง”

“ปีที่แล้วเฮียก็พูดแบบนี้”

“...”

ผลงานที่ได้รับการแปลเป็นภาษาไทย



เกิดมาซน 1 ตอน ปฏิบัติการความซน




เกิดมาซน 2 ตอน ซนกำลังสอง

ปัจฉิมลิขิต

ฮาสุดคำสุดท้ายนี่แหละ หุหุ

เนื่องจากความชอบแต่ละท่าน ช่างหลากหลาย
หากเอามาลงหมดทั้งเล่ม ผมอาจถูกสำนักพิมพ์บีบคอเอาได้
จึงขอเลือกเอาตอนที่ จขบ. ชอบเป็นการส่วนตัวมาลงแทนละกันครับ
เอาไว้จะจัดกิจกรรมแจกหนังสือ ยังมีอยู่ในสต๊อกหลายเล่ม

เล่มนี้ใกล้ขายเกลี้ยงแล้ว
ยังไม่ทราบเรื่องการพิมพ์ซ้ำ
ดังนั้นตามร้านหนังสืออาจหาซื้อได้ยากหน่อย
แต่แนะนำร้านนายอินทร์นะครับ คิดว่ายังพอหาได้

(สำหรับกิจกรรมแจกหนังสือ ใครมีไอเดียดีๆ เสนอหน่อยไหมครับ)