beer's story blog

ฉางเจียง 长江 Yangtze River แม่น้ำแยงซีเกียง (แม่น้ำยาว)
ฉางเฉิง 长城 Great wall กำแพงเมืองจีน (กำแพงยาว)
หวงซัน 黄山 Huang shan  (ภูเขาเหลือง)
หวงเหอ 黄河 Yellow River (แม่น้ำเหลือง)
สี่ข้อที่กล่าวมาข้างต้น นับเป็นสัญลักษณ์ของความเป็น “จีน” ที่สืบทอดกันมายาวนาน 

จากประสบการณ์ที่คลุกคลีกับเรื่องราวจีนๆ มานานหลายปี ได้ยิน ได้เห็น ได้อ่านสิ่งที่เกี่ยวข้องกับ “แม่น้ำยาว” หรือฉางเจียงมามากมาย ไม่ว่าจะเป็นตำนานที่พระโพธิธรรมหรือพระตั๊กม้อ (ต้นตำรับวิทยายุทธวัดเส้าหลิน) เหยียบต้นอ้อข้ามแม่น้ำ (ด้วยวิชาตัวเบา) ก็เป็นแม่น้ำฉางเจียง  ตำนานศึกสามก๊ก หรือที่กำลังเข้าฉายอยู่ตอนนี้ “ศึกผาแดง” (ชื่อปี้จือจ้าน) ก็เกิดขึ้นบนแม่น้ำสายนี้ ทั้งยังเป็นเสมือนเส้นพรมแดนทางภูมิศาสตร์ แบ่งแยกทางตอนเหนือของแยงซีเกียงว่า “เจียงเป่ย” (แม่น้ำฝั่งเหนือ) ตอนใต้ของแม่น้ำแยงซีเกียงว่า “เจียงหนาน” (แม่น้ำฝั่งใต้) นี่ยังไม่นับถึงเรื่องที่แม่น้ำสายนี้เป็นต้นกำเนิดของอารยธรรมมาตั้งแต่บรรพบุรุษชาวจีนยุคหิน เป็นเส้นเลือดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงชาวจีนทั้งแผ่นดิน  และอื่นๆ อีกมากมาย

ความสำคัญของแม่น้ำแยงซีเกียงกับชาวจีน คงเหมือนกับลุ่มแม่น้ำโขง, แม่น้ำเจ้าพระยาในบ้านเรา แต่แน่นอนว่ามันย่อมยาวกว่าและใหญ่กว่ามาก โฉบเฉี่ยวไปมาในประเทศจีนหลายครั้ง ยังไม่เคยสักครั้งที่จะเข้าใกล้กับแม่น้ำสายนี้ถึงขนาดนี้ ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง เห็นจากแผนที่ว่าแม่น้ำสายนี้ตัดผ่าเมืองหนานจิง ก็คิดในใจแล้วว่า ต้องไปชมเป็นขวัญตาให้ได้

เช้าวันเสาร์ เมื่อคนอื่นๆ ต่างออกไปกับทัวร์ เพื่อไปเที่ยวเมืองอู๋ซี ผมก็กางแผนที่ศึกษาเส้นทาง ทำอย่างไรหนอ จึงจะได้ยลโฉมมหานทีแห่งนี้  หลังจากศึกษาเส้นทางกับสายรถประจำทางอยู่พักใหญ่ ก็สรุปได้ว่า เราต้องนั่งรถสาย 6 หรือ 91 ตรงข้ามมหา’ลัย สองป้ายรถเมล์ ลงที่ป้ายจูเจียงลู่ แล้วต่อสาย 34 ไปยังท่าเรือจงซัน

แผนการในวันนี้ จะเป็นสวนสาธารณะทะเลสาปไท่เสวียน และสถานีรถไฟหนันจิง

ทานอาหารเช้าเสร็จสรรพ สะพายกล้องออกไปรอรถประจำทางด้วยอารมณ์แจ่มใส แม้อากาศจะร้อนไปบ้าง แต่จะบ่นไปทำไม ให้ร้อนอย่างไรก็ร้อนสู้บ้านเราไม่ได้หรอก มองดินฟ้าอากาศสักครู่ เมฆหม่นๆ บนฟ้าไกลๆ เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่า วันนี้ต้องเป็นลูกหมาตกน้ำอีกแล้วกู... อยู่ใต้ฟ้าย่อมไม่กลัวฝน แต่กล้องกูกลัวเฟ่ย จึงเตรียมถุงพลาสติกเอาไว้ห่อกล้องมาด้วย

ป้ายจูเจียงลู่ หรือป้ายถนนจูเจียงนั้น มาเปลี่ยนรถที่นี่บ่อยแล้ว จะราบรื่นทุกครั้งไป ถึงกับชะล่าใจว่า อะไรๆ มันย่อมง่ายอย่างที่คิด แต่พี่น้องครับ เรื่องไม่คาดฝันมันเกิดขึ้นได้เสมอ และมันเกิดขึ้นอีกแล้ว

เมื่อป้ายรถเมล์อุตส่าห์มีชื่อ ทำให้เราคิดถึงป้ายรถไฟฟ้าบ้านเรา ชื่อนี้ก็ต้องป้ายนี้ไม่มีพลาด แต่ที่ไหนเลย ถนนมันมีสี่ด้านครับเจ้านาย ลองนึกถึงตรงสี่แยกไฟแดง ป้ายที่อยู่ทั้งสี่ด้านของถนน มันชื่อเดียวกันหมดครับ แน่นอน ความเข้าใจในเรื่องดังกล่าว ผมเพิ่งสำเหนียกมันเมื่อวันนี้นี่เอง

เอาละ กลับมาเข้าเรื่องกัน ผมจะเล่าให้ฟังว่า ผมยังสำเหนียกอะไรได้อีกในวันนี้

บริเวณสี่แยกไฟแดง บังเอิญสายตาเหลือบไปเห็นรถประจำทางสาย 34 บินตัดหน้าไปในทิศทางที่ไขว้กัน สมองก็ประมวลผลตรรกะข้างต้นทันที เอาละวุ้ย สงสัยไม่ใช่ลงป้ายไหนต่อป้ายนั้นแหงมๆ โชคดีนะที่ตาไว มองเห็นพอดี เมื่อลงจากรถแล้ว จึงเดินปรี่ข้ามถนนไปยังทิศทางที่เห็นสาย 34 มันวิ่งผ่านไปไวๆ ยืนคอยที่ป้ายอย่างมั่นใจ แต่...

ทำไมตรงป้ายมันไม่บอกสาย 34 หว่า

มันมี 33, 35... เฮ่ย แล้ว 34 ตรูล่ะ... ไม่รู้วุ้ย ยืนคอยสักพักก่อน ก็เมื่อกี้นี้มันยังผ่านอยู่เลยนี่นา จะว่าตาฝาดหรือก็ไม่ใช่

หลังจากยืนคอยอยู่พักใหญ่ 34 มันก็มาแล้ว หึหึ มันมาแล้ว มาแล้ว... แล้วมันก็ไปแล้ว ไอ้คนขับมันไม่แม่แต่จะหันมามองป้าย ส่วนคนที่ยืนอยู่ในป้าย ก็ไม่มีใครจะเงยหน้าไปมองมันด้วยเหมือนกัน เอาแล้ว งานเข้าอีกแล้วกู สมองวิเคราะห์ข้อมูลอีกครั้งง ตื๊ดๆ ตะลื้ดตื๊ด... รถเมล์เมืองจีน มันไม่ได้จอดทุกป้ายวุ้ย... สำเหนียกอีกแล้ว

หลังจากลองสังเกตการณ์จนมันผ่านหน้าไปอย่างเจ็บใจสองสามคันแล้ว จึงตัดสินใจใช้แผนสอง เอาวุ้ย อีกสองป้ายเป็นกู่โหลว (หอกลอง) ไปคอยมันที่โน่นก็ได้  ไม่ขอเดินไปอีกแล้ว เพราะเคยเข็ดหลาบกับระยะทาง “หนึ่งป้ายแม้ว” นี่เหลือเกิน จึงจับรถเมล์คันหนึ่งที่เขียนว่าจอดป้ายกู่โหลว แล้วนึกในใจ ไอ้ 34 เอ๋ย อย่าคิดว่าจะหนีกูพ้น... หึหึ

โอเคครับ ก่อนถึงป้ายกู่โหลวไม่นาน ก็เริ่มเห็นท่าไม่ดี... แล้วเมื่อรถเลี้ยวจากถนนเล็กๆ ไปสู่กระแสรถราข้างหน้า ในใจก็ต้องอุทานแบบชาวจีนหว่า ไอ้หยาเจ็กหนอซาสี่ มันเป็น...วงเวียน T T ท่านทั้งหลายลองนึกภาพวงเวียนอนุสารีย์ชัยสมรภูมิสิครับ... Next station Victory Monument...

แล้วก็เป็นไปตามคาด ป้ายนี้ไม่มี 34 เหอๆๆ ฉางเจียงที่รักของฉานนนน...

เดินกลับเข้ามาในวงเวียน ทอดน่องเรื่อยเปื่อย โดยพยายามใช้จมูกให้เป็นประโยชน์ (อ๊ะ ไม่ใช่หมา) ใช้ประสาททั้งห้าให้เป็นประโยชน์ ไหนจะต้องเสียวไส้ทุกครั้งที่ต้องข้ามถนน ไหนจะต้องแหงนหน้ามองป้ายชื่อถนนแล้วเทียบกับแผนที่ แล้วก็ต้องเพ่งดูป้ายรถเมล์ทุกคันที่วิ่งผ่าน มี 34 ไหมวะ แล้วมันไปมุดออกเส้นไหนวะ... จนกระทั่งเจอกับสัญลักษณ์ของรถไฟใต้ดิน แผนการจึงต้องเปลี่ยนไป...

ตื๊ดตะลื้ดตื๊ดๆ สถานีรถไฟหนันจิงรถไฟฟ้าสามารถไปถึงได้ เอาละวะ ไปตั้งหลักที่นั่นก็ได้ ดูจากแผนที่แล้ว มันก็เป็นทิศทางเดียวกัน จึงได้ทดสอบระบบ MRT ของจีนจนได้ (ส่วนนี้กรุณาดูภาพประกอบ)

ใช้เวลาเดินทางไม่นาน ก็โผล่ขึ้นมาที่สถานีรถไฟ ความรู้สึกแรกก็คือ เหมือนเป็นอาคารผู้โดยสารขาเข้าของสนามบิน ผู้คนจะออกันรับผู้โดยสารอยู่ด้านนอก ห้ามเข้าไปในเขตรั้ว มีตั้งแต่บริษัททัวร์ ตัวแทนของโรงแรม และญาติมิตรด้วยกระมัง ที่น่าสนุกก็คือผู้คนเดินเร่ขายแผนที่กันมากมาย ไม่ได้ไปถามราคาหรอกนะว่าเท่าไหร่ เพราะแผ่นในมือก็ยังไม่ขาดวิ่นถึงขั้นดูไม่รู้เรื่อง แต่นึกในใจว่า คนจีนกันเองนั่งรถไฟข้ามเมือง มันต้องซื้อแผนที่ด้วยเหรอ (ลองนึกภาพเราขึ้นรถไฟไปเชียงใหม่ ลงจากรถไฟก็มีคนกรูกันเข้ามาบอกขายแผนที่เมืองเชียงใหม่ดูสิ)

เอ๊ะ แล้วคนจีนมันซื้อตั๋วรถไฟกันที่ไหนละ เงยหน้ามองหาป้าย ก็เจอจุดขายตั๋วที่เดินทางประจำวัน ผู้คนเข้าแถวกันยาวเหยียด สมแล้วที่เป็นประเทศที่มีประชากรมากเป็นอันดับหนึ่งของโลก

ตอนแรกนึกว่ามีอยู่เท่านี้ (สมองสั่งงานช้าไปหน่อย) แต่แล้วก็สังเกตเห็นป้ายที่ชี้ไปยังห้องจำหน่ายตั๋วข้างบน...
เอ่ (สมองมันติดภาพว่า สถานีรถไฟ = หัวลำโพง ไม่ได้เอะใจเลยว่ามันจะมีชั้นบน) เดินดุ่ยๆ ขึ้นไปดู โอ้โฮเฮะ...

ที่แท้ห้องจำหน่ายตั๋วล่วงหน้า อยู่ที่นี่นี่เอง แต่ก็ไม่ต้องให้เซด ว่าคนจะเยอะอย่างกับหนอนขนาดไหน อารมณ์เดียวกันนี้เคยเกิดครั้งหนึ่งตอนไปเที่ยวดิสนีย์แลนด์ที่ฝรั่งเศส (ยังเด็กอยู่เลย) ต่อแถวขึ้นรถไฟเหาะตีลังกา ใช้เวลาเข้าแถวชั่วโมงครึ่ง ได้นั่งรถไฟสามนาที... สงสัยจริงๆ ไอ้ที่อยู่ปลายแถวนี่มันนานแค่ไหนนะ กว่าจะได้ซื้อตั๋ว คนจีนมันใจเย็นขนาดนั้นเลยหรือ เพราะสังเกตจากอากัปกิริยา ดูเหมือนทุกคนจะคุ้นเคยและชินชากันเหลือเกิน

 

 (public toilet)

เห็นบันไดเลื่อน ลองไต่ขึ้นมาเล่นๆ ปรากฎว่าข้างบนจะเป็นห้องนั่งคอยรถ ส่องๆ ดูข้างไหน หรูมิใช่ย่อย ร้านอาหารฟาสต์ฟูด เคเอฟซี ร้านหนังสือ... มีครบทุกอย่างที่สถานีรถไฟพึงมี ผู้คนก็บางตา เดินเล่นกันสบายๆ เพราะคนที่ไม่ใช่ผู้โดยสารห้ามเข้า ประตูทางเข้าจะมีเครื่องแสกนสัมภาระ (CTX หรือเปล่าหว่า) และคนคอยตรวจตั๋ว... หมดสิทธิ์

      

ภัยพิบัติใดๆ ก็ไม่เท่าคนฆ่ากันเอง 

ข้ามไปถึงอีกฟากหนึ่งคือท่าเรือ พูโข่ว 浦口码头 อารมณ์เหมือนกับฝั่งท่าพระจันทร์ข้ามมาฝั่งศิริราช แต่จะว่าไปมันก็ดูกันดารด้วยกันทั้งสองฝั่งนั่นแหละ ที่นี่จะมีฝูงรถสามล้อรับจ้าง (สีแดง คล้ายตุ๊กตุ๊กบ้านเรา รู้สึกจะไม่ได้ถ่ายรูปมา) คอยเรียกผู้โดยสาร ตั้งใจไว้ว่าจะถ่ายรูปสถานที่ใกล้ๆ แล้วก็คงนั่งเรือข้ามกลับไป แต่ตอนนี้ชักจะปวดฉี่ ถามคนแถวนั้นจึงเจอห้องน้ำสาธารณะ... อึ๋ย ภาพนั้นยังติดตาติดใจ พิมพ์ๆ อยู่นี่ รู้สึกกลิ่นมันยังติดมาด้วยซ้ำ อึ๋ยๆๆๆ... ดูรูปนะ

หลังจากนั้นอาเฮียแกยังพาเดินชมสถานีรถไฟโดยละเอียด (ดูรูป) พร้อมทั้งยกตัวอย่างความเรียงชื่อเรื่อง
“เงาหลัง” 《背影》ของจูจื้อชิง ว่าเป็นเรื่องที่ใช้สถานีรถไฟแห่งนี้แหละเป็นฉาก (เฮียแกท่องให้ฟังด้วย... อะไรจะจำขึ้นใจขนาดนั้น) เป็นเรื่องที่ว่าด้วยพ่อของจูจื้อจิง มาส่งเขาขึ้นรถไฟ ก่อนจะจากเห็นคนขายส้ม จึงเดินข้ามชานชาลาไปซื้อ หอบใส่ชายเสื้อของตนเอง (นึกถึงเสื้อของคนจีนนะ) ก้าวขึ้นก้าวลงระหว่างชานชาลา มาให้จูจื้อชิงก่อนจะจากไป (ยังไม่ได้ไปหาบทความต้นฉบับมาอ่านเลย นี่สรุปจากที่เฮียจางแกเล่า)