beer's story blog

สวัสดีครับ

สวัสดีค่ะ

ยังจำเราสองคนได้ไหมครับ

จอร์จกับซาร่า คู่หูอวกาศ จากดาวนาแม็ก เอ้ย ดาวโคโดโทราซอนเยวาด้า ค่า

ใช่ๆ เราเคยมาเยี่ยมที่นี่ครั้งหนึ่ง

ตอนบล้อกแอ็คชั่นเดย์ เรามานินทาชาวโลกเอาไว้นิดหน่อย

เข้าเรื่องกันดีกว่า แต่เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน ก่อนเข้าเรื่อง อยากรู้จังว่าทำไมชื่อดาวของเราต้องยาวขนาดนี้ด้วยล่ะ...ซาร่า

ไม่รู้สิ คนเขียนมันบ้า อย่างไม่ต้องสงสัย แน่ๆ เลย...จอร์จ

(ฮัดชิ่ว...)

เอาละ เข้าเรื่องจริงๆแล้ว คือเราสองคนเพิ่งได้สัมปทานจากสถานีซอนด้าทีวี ให้จัดรายการ...โคโตโทโระโชว์มิโชว์ก็โชว์ดะ

ทำไมชื่อรายการของเราถึงบรมเห่ยอย่างนั้นละ...จอร์จ

ไม่รู้สิ คนเขียนมันบ้า อย่างไม่ต้องสงสัย แน่ๆ เลย...ซาร่า

(ฮัด...​ชิ่ว)

แล้ววันนี้ เรามาที่นี่กันทำไมเอ่ย

ซาร่า คุณจำได้ไหม เมื่ออาทิตย์ก่อน ไอ้คนแต่งมันมาโม้ว่ามันได้อ่านหนังสือของมูราคามิ แล้วเกิดแรงบันดาลใจอยากวิ่ง 

อื้อจำได้สิ เห็นว่าจะวิ่งทุกวัน ตั้งเป้าเอาไว้ว่าจะวิ่งให้ได้สิบกิโลเมตรในหนึ่งรอบวิ่ง แล้วจะมาบันทึกลงบล้อกทุกวันด้วยนี่

ถูกต้องนะค้าบ คือไอ้คนแต่งมันส่งจดหมายมาที่รายการเรา พร้อมกับแนบบล้อกหน้านั้นมาด้วย คุยโวไว้เยอะ แต่ดูเหมือนจะแห้ว

อ๋อ วันนี้เราจึงจะมาทวงสัญญา ไหนฟระ ว่าจะวิ่ง ชิมิชิมิ

ถูกต้องอีกแล้วนะค้าบ ซาร่า คุณฉลาดจริงๆ มิน่าล่ะผมถึงรักคุณขนาดนี้

แหม จอร์จ... -///-

(อ้วก...)

เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา เชิญพบกับแขกรับเชิญของเราวันนี้กันดีกว่าคร้าบ คุณจขบ. (เจ้าของบล้อก)

แต่นแต่นแต่นแต๊น...แตน! แต่นแต่นแต่น...แต๊น แตน! แถดๆๆๆๆ

(ดนตรีคุ้นๆ นะ)

สวัสดีครับ/ค่ะ คุณเบียร์

สวัสดีครับ เอ่อ ไม่ทราบว่าผมดูดีหรือยังครับ ตะกี๊เซตผมมา รู้สึกมันชี้ขึ้นไปเส้นนึง คุณพิธีกรช่วยดูให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ไม่มั่นใจ...

เอ่อ คุณเบียร์ครับ รายการของเรามีแต่ตัวหนังสือครับ ไม่มีกล้อง จะชี้เด่เป็นซูเปอร์ไซย่าร่างสามก็ไม่เป็นไรครับ อีกอย่าง นั่นมันไม่ใช่ชี้เส้นนึงหรอกครับ มันชี้ทั้งหัวแล้วครับ

แหะๆ เหรอครับ

อย่ามามากเรื่องเปลืองหน้ากระดาษเลยครับ เดี๋ยวคนอ่านจะปิดทิ้ง ผมขอถามเลยดีกว่า

ใช่ๆ เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมคุยโวไว้ว่าจะวิ่งทุกวัน แต่นี่ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

คือว่า ผมว่านะ มันต้องเป็นการทดสอบของเบื้องบนเป็นแน่ สุภาษิตจีนเขาบอกว่า เมื่อใดที่สวรรค์จะมอบหมายภารกิจสำคัญให้กับผู้ใด จะต้องยัดเยียดอุปสรรค ความทุกข์ ความกดดัน... หากผ่านการทดสอบ คนผู้นั้นก็จะได้ผ่านเข้าไปรอบชิง ร่วมกับผู้เข้ารอบคนอื่นอีกสิบเอ็ดคน และเปิดโหวตให้ได้อับอายกันไปทั่วประเทศ

คุณพูดจริงหรือครับเนี่ย

ผมพูดเล่นครับ

...

ซาร่า เราตบแขกรับเชิญจะผิดไหม

ไม่รู้สิ แต่ก็น่าลองเนอะ

ถ้าอย่างนั้น คุณถือว่าสอบผ่านไหมครับ

ไม่ผ่านครับ

...

ไหน เล่าให้ฟังซิ เกิดอะไรขึ้นกับคุณเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา

ก็ ผมต้องไปทำภารกิจเพื่อชาติอ่ะครับ คือว่าผมพูดกับใครต่อใครไม่รู้เยอะแยะนับไม่ถ้วนว่า "เจอกันเมื่อชาติต้องการ" แล้วไม่รู้ทำไมชาติแม่งต้องการพร้อมๆ กัน อุตส่าห์ตั้งใจจะทำอะไรให้ตัวเองสักหน่อย กลายเป็นต้องไปทำเพื่อชาติก่อนอ่ะครับ

คุณเข้าใจพูดให้ตัวเองดูดีนะครับเนี่ย

แหะๆ ก็ต้องมีบ้างครับ

ไหนๆ เล่ามาๆ เผื่อสังคมจะให้อภัย

ก็ ผมเกริ่นไว้ว่าผมจะเริ่มวิ่งเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ในเอนทรี่นี้ แล้วประกาศก้องเอาไว้ว่า วันรุ่งขึ้นถึงฝนจะตก หรือฟ้าจะร้อง ถ้าได้มาเห็นหน้าน้องแล้วพี่สบาย สบาย...

พอๆๆ... จอร์จ เราจัดรายการแบบไม่มีแขกรับเชิญไม่ได้หรือจ้ะ หมอนี่มันสมาธิสั้นไงไม่รู้

เอ่อ คุณเบียร์ครับ เข้าเรื่องเถอะครับ เวลาจะหมดแล้วยังไม่ได้เข้าเรื่องเลยครับ

แหะๆ ก็ สำนวนมันพาไปอ่ะครับ ก็คือ สรุปว่าวันรุ่งขึ้นผมต้องไปรับวานวาน เพราะผมต้องเป็นล่ามให้กับวานวานตอนให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนอ่ะครับ แล้วก็ตอนเช้าต้องรีบไปงานการ์ตูนเวิร์กช็อปครั้งที่ 2 ของบรรลือสาส์นด้วย ผมอยากวาดการ์ตูนเก่งเหมือนวานวานครับ

อื้อหือ อ้างวานวาน อ้างคนดังแล้วจะทำให้ตัวเองดูดีขึ้น ดูมีคลาสขึ้น ดูน่าให้อภัยขึ้นทันทีเชียวนะ

สรุปก็คือ ไปวิ่งตีห้าครึ่ง แล้วเดี๋ยวกลับมาเตรียมตัวไปงานไม่ทันว่างั้น

ก็แหม วิ่งกลับมา มันก็ต้องเนิ้บๆ ไม่ใช่ว่าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกได้เลย มันต้องมีเมาเอนดอร์ฟินนิดนึง

ทฤษฎีดาวดวงไหนกันเนี่ย... โอเค แล้ววันถัดมา

วันถัดมายิ่งแล้วใหญ่ วันแรกผมพาวานวานไปเที่ยวทุกวันได้ไหมเนี่ย

นั่นไง เผลอไม่ได้ ขายของทันที

เปล่าคร้าบ คือ หัวมันแล่นไปอีกทาง คือ ผมพาวานวานไปเดินงานหนังสือวันแรกแบบชิลๆ ก่อนวันจริง แล้วรถก็ติดทำให้ไปกินข้าวกันดึก เสร็จก็พาไปเดินสยาม กว่าตัวผมจะกลับถึงบ้านก็ห้าทุ่มกว่า แล้วยังรีบอัพบล้อกอีก นอนก็...จำไม่ได้แล้ว

อืม ก็มีหลักฐานอยู่ พออำนวยให้ วันต่อมาก็ขึ้นเวทีคู่กับวานวานสินะ ตอนบ่ายโมง

ถูกคร้าบ วันนั้นกลับถึงบ้านก็เวลาใกล้เคียง อัพบล้อกวานวานวันแรก วันสองก็อาการเดียวกัน จนกระทั่งส่งวานวานไปพัทยาเมื่อวันที่ 24 ต.ค. จึงหมดภารกิจ

โอเค ดูเหมือนสังคมจะให้อภัย

ทีนี้ วันที่ 25 มันก็ต้องน็อกหนึ่งวันหลังงานเป็นธรรมดา จากที่ตื่นหกโมงเช้าทุกวัน เลยตื่นเที่ยงเลย

อื้อหือ คุณชาย

น่า ขอวันนึง

โอเค ให้สองวันเลย เช้าวันที่ 27 ไม่ควรจะมีปัญหาแล้วนะ ทำไมไม่ไปวิ่ง

คือ เย็นวันที่ 26 ไปฟิตเนสมา ผ่านสปาปลาเปิดใหม่ แวะไปแช่สามสิบนาทีให้ต่อมแต๋วแตก อี๋ นึกแล้วยังจั๊กจี้ไม่หาย เสร็จก็ลืมรองเท้าไว้ที่นั่นอ่ะคร้าบ ตอนบ่ายค่อยไปเอากลับมา (มันอยู่ฝั่งตรงข้ามบ้านเอง)

... ตอนเช้าเลยอดวิ่ง งั้น เช้า 28 ไม่มีให้อ้างแล้วสิ

คุณยายกลับมาจากจีน ให้ไปรับที่สุวรรณภูมิตอนตีสอง กลับถึงบ้านตีสาม ได้นอนตีสี่ T_T

...

พอๆ เลิกเหอะ เลิกวิ่งไปเลย เลิกไปเลยตลอดชาติ

แนะๆๆ เค้าล้อเล่น โอ๋ๆๆ อย่างอนน้า แต่ช้าแต่น้า ซิโอ๋ ซิซ่อบงอนดีน้า นี่ไง เพราะทนให้ตัวเองด่าตัวเองไม่ไหว อยู่บ้านยายผมจึงพกรองเท้าไปด้วย กะจะตื่นมาวิ่งหกโมงเช้า แต่ไม่สำเร็จ เอาวะ เที่ยงก็เทียงฟะ ออกจากบ้านสิบเอ็ดครึ่ง แดดยังครึ้มๆ เมฆอึมๆ เป็นใจมาก แต่พอออกวิ่งเท่านั้นและพระเจ้าจอร์จ

(ใครเรียก)

มันเปรี้ยงมาเลยครับ... แต่เราจะไม่ย่อท้อ ตั้งนาฬิกาเอาไว้สามสิบนาที แมร่ง ห้านาทีสุดท้ายมาครึ้มให้หน่อยนึง

โอ้โห ในที่สุดคุณเบียร์ก็ไปวิ่ง

ใช่ครับ ร้อนสุดๆ ไปเลย สงสัยเหลือเกินว่าจะเป็นลมตายไปก่อนไหม

แล้ว ในการวิ่งครั้งนี้ ได้ประโยชน์อะไรบ้าง ได้ไอเดียอะไรเจ๋งๆ บ้างไหมครับ

ก็ได้แกสองคนออกมาไงล่ะ จอร์จกับซาร่าผุดเข้ามาในหัวนานแล้ว เกริ่นออกมาเป็นเรื่องเป็นราวอย่างที่เห็นเนี่ย ก็เป็นความคิดในตอนวิ่งนี่แหละ

โอ้ว โว่ว จริงเหรอเนี่ย โอ้ว พระเจ้ซาร่า มันยอดมาก
งั้นวิ่งต่อไปนะ ได้อะไรแล้วมาบอกเล่าเก้าสิบเก้าจุดเก้ากันด้วย

ได้เลยครับ

ถ้าอย่างนั้น เราสองคนกับคุณเบียร์ ขอลาไปก่อนนะคร้าบ จะเอากลับไปตัดต่อแล้วแปะขึ้นเว็บข่าวที่ดาวไคโดโทราซอนเยวาด้า

สวัสดีคร้าบ/ค่า

ต่อไปรายงานด้วยรูป

วานวาน แจกลายเซ็นวันแรก

กิจกรรมบนเวที วันที่สอง

เวทีห้องมีตติงรูม 3 วันที่สาม

แถมวันแจกลายเซ็นเพิ่มอีกวัน ก่อนไปพัทยา

ร้านเปิดใหม่ อยู่ในเมเจอร์รัชโยธิน ฝั่งฟู้ดคอร์ต โปรโมชั่น ยังให้ 30 นาที 100 บาท

ตอนมันมุงเข้ามา ป๊าดดด อย่างที่เจ๊ผึ้งเล่าเลย เสียงควายๆ ยังเป็นเสียงแต๋วได้ แทบจะหลับตาปี๋ แต่แช่เสร็จรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของหนังส้นทีน มันสัมผัสกับพื้นรองเท้าได้แนบแน่นขึ้น โอ้วพระเจ้าจอร์จ (อีกครั้ง) ที่แท้เมื่อก่อนทีนกูมันหยาบขนาดนั้น..

จริงสิ ถ้ามันไต่ได้ มันจะไต่ขึ้นมาถึงหน้าแข้งแล้วเนี่ย

เขาว่า ในบ่อมีถึงสามพันตัว ไม่รู้โม้หรือเปล่า บอกว่าต้องเผื่อตัวที่อิ่มกับตัวที่นอนด้วย

เสร็จแล้ว ก็ต้องออกมาถ่ายชาวบ้านบ้าง (แน่นอน ตอนเราแช่ก็มีคนมุงดูด้านนอกเช่นกัน)

สถานที่วิ่ง ในหมู่บ้านของบ้านคุณยาย รอบวงประมาณ 200 กว่าเมตรได้มั้ง วิ่งรอบละสองนาที ตั้งเป้าไว้ว่าวิ่งกลางแดดเปรี้ยงๆ 30 นาที สิบห้ารอบโดยประมาณ

อีกมุมหนึ่ง ก่อนวิ่งเสร็จ แดดหลบไปแป๊บนึง พอเป็นพิธี ว่าหลบแดดให้แล้วนะเฟ่ย

คุณคิดว่า เราจะถ่ายรูปแดดได้อย่างไร ยกกล้องขึ้นส่องพระอาทิตย์หรือ? ผมว่า อยากทำให้เห็นแสงสว่าง ก็ต้องอาศัยเงามืด... (คมมะ ได้มาระหว่างวิ่งเลยนะเนี่ย)

การวิ่ง เป็นกิจกรรมที่ทำให้เราได้อยู่กับตัวเอง แต่เพื่อนที่วิ่งประจำบอกไว้ว่า มันต้องวิ่งให้ถึงจุด "สงบ" นะ มันก็จริง เพราะสิบนาทีแรก โคตรจะฟุ้งซ่าน

ว่าแล้ว "มุราคามิ กับการวิ่งของผม" ยังอ่านไม่จบเลย

แล้วก็ ได้ข่าวว่ามีหนังสือแปลต้องส่งสิ้นเดือนนี้ แต่ยังเหลือตั้งร้อยหน้าเลยไม่ใช่เหรอ 

เอาน่า บ.ก. พักร้อนอยู่ เขายังไม่ทวง เราก็เอาไว้ถ่วงเวลาอีกนิด แหะๆ

ปล.

ไอเดีย, ความคิดดีๆ ที่เกิดระหว่างการวิ่ง มีมากมายเกินจะบันทึกได้หมด ยังไม่สามารถวิ่งไปพิมพ์คอมฯ ไปได้ครับ เสียดายจริงๆ

อย่ามาแนะนำให้วิ่งไปอัดเสียงพูดไปนะ ยังไม่สามารถเช่นกัน

ความคิดดีๆ ขอให้เป็นผลพลอยได้  วัตถุประสงค์ของการวิ่ง ก็เพื่อวิ่ง อย่าว่อกแว่ก

ว่าแต่ จอร์จกับซาร่า ชักจะลามปาม หึหึ...